საქართველომ „მარწყვზე“ უარი თქვა

   „ქართული ოპოზიცია“ „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებას საქართველოს „რადარებიდან გაქრობაში“ ადანაშაულებდა — თითქოს პრეზიდენტ სააკაშვილის შემდეგ მსოფლიოში საქართველო აღარავის ახსოვს. თუმცა ფაქტები საპირისპიროზე მეტყველებს.

თავდაპირველად ბაიდენის ადმინისტრაცია აშშ-ის ელჩის, კელი დეგნანის მეშვეობით, რომელიც დახურულ კარს მიღმა სამჯერ შეხვდა საქართველოს უმაღლეს პოლიტიკურ ხელმძღვანელობას, რიგრიგობით მოითხოვდა:

- გაეხსნათ „მეორე ფრონტი“ რუსეთის წინააღმდეგ, თავს დასხმოდნენ მის სამხედრო ბაზებს აფხაზეთსა და „სამხრეთ ოსეთში“ (№№4, 7), „გაეძლოთ დაახლოებით ორი კვირა და შემდეგ ტყეებში პარტიზანებად გახიზნულიყვნენ“, მაგრამ უარი მიიღო;

- შეერთებოდნენ ანტირუსულ სანქციებს, პირველ რიგში — ეკონომიკურს, და გადაეცათ უკრაინისთვის აშშ-სგან ნაყიდი „ჯაველინები“ (FGM-148 Javelin), მაგრამ უარი მიიღო;

- გაეგზავნათ უკრაინის დასახმარებლად „ორი თვითმფრინავი, მეტი არ გვინდა“, ქართული არმიის სამხედროებით, მაგრამ ამაზეც უარი მიიღო.

მართალია, ტრამპის ადმინისტრაციამ საქართველო დაივიწყა და დღემდე არ გამოუგზავნია თბილისში ამერიკის ელჩი, სამაგიეროდ ევროკავშირმა საქართველოს „დედლაინი“ შეახსენა და რუსეთის წინააღმდეგ სანქციების შემოღების გარდა, კანონების გაუქმება მოითხოვა, რომლებიც ოპოზიციონერების, აგენტებისა და ჰომოსექსუალების უფლებებს ზღუდავს. მიიღო რა უარი (საქართველოს ევროკავშირში ინტეგრაციის პროცესისა და ევროკავშირის ფინანსური დახმარების შეჩერების შემდეგაც კი), ევროკავშირი დღეს საქართველოს მოქალაქეებისთვის უვიზო რეჟიმის გაუქმებით იმუქრება. მაგრამ ისევ უშედეგოდ: „ჩვენ სუვერენიტეტს მარწყვზე არ ვცვლით!“ — განაცხადა ბრიფინგზე საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარემ შალვა პაპუაშვილმა სტალინურ სტილში „მე ჯარისკაცს ფელდმარშალზე არ ვცვლი!“. თუმცა, ლეგენდა გენერალისიმუსზე არაფერ შუაში აღმოჩნდა - პაპუაშვილმა საღამოს განმარტა, რომ მან ფაშინიანის სიტყვები გაიმეორა და რომ საქართველო, სომხეთის მსგავსად, საკუთარ დამოუკიდებლობას სარგებლის სანაცვლოდ არ გაწირავს.

მაგრამ სომხეთის პრემიერისა და საქართველოს სპიკერის სიტყვებს შორის პრინციპული სხვაობაა: ფაშინიანი გულისხმობდა რუსეთს, რომელმაც უარი თქვა სომხური ხილისა და კონიაკის მიღებაზე სომხეთის ევროპული მისწრაფებების საპასუხოდ, ხოლო პაპუაშვილი გულისხმობდა ევროკავშირს, რომელიც აშანტაჟებს საქართველოს ხელისუფლებას მისი მოქალაქეების მიღებაზე უარით, თუ საქართველო არ შეუერთდება რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებს. ანუ თუ საქართველო უარს არ იტყვის რუსეთიდან ხორბლისა და ნავთობპროდუქტების იმპორტზე და რუსეთში ქართული სოფლის მეურნეობის პროდუქციის, ღვინისა და მინერალური წყლების ექსპორტზე (რუსეთის წინააღმდეგ ევროკავშირის სანქციების 21-ე პაკეტი ასევე ითვალისწინებს შეზღუდვებს ქართული ბანკების, ნავთობტრეიდერებისა და კრიპტოპლატფორმების მიმართ).

   ჩემი აზრით კი, რუსული ენის მცოდნე პაპუაშვილი გულისხმობდა „клубничка“-ს — ცნობილ ევფემიზმს, რომელიც რაღაც პიკანტურ-ეროტიკულს ნიშნავს, უბრალოდ ქართულ ენაში სიტყვა „მარწყვი“-ს კნინობით-ალერსიანი ფორმა არ არსებობს. რაღაც მაცდუნებლად თამამ და გამომწვეს, 18+ „клубничка“-დ მოხსენიება მოიგონა გოგოლმა პოემაში „მკვდარი სულები“. ამრიგად, პაპუაშვილმა პოლიტკორექტულად შეადარა ევროკავშირთან უვიზო მიმოსვლა და სხვა ევროპული „სიკეთეები“, მაგალითად ლგბტქი+ ჰომოსექსუალური ღირებულებების პროპაგანდა, რაღაც უხამსობას, რისი გაგებაც მხოლოდ ორივე ენის მცოდნეებს შეეძლოთ (როგორებიც ქართველები იყვნენ საბჭოთა კავშირის დროს). უმრავლესობამ კი პირდაპირი მნიშვნელობით გაიგო - რომ პაპუაშვილი გულისხმობდა მარწყვს, რომლის ფასმა წელს რეკორდი მოხსნა — 1 კგ 4 დოლარი ღირს (ეკვივალენტი ლარში), რის გამოც საქართველოს მოსახლეობის უმრავლესობამ მასზე უარი თქვა.

ასეა თუ ისე, საქართველო, ოპოზიციის სასიხარულოდ, დღეს საბოლოოდ აღმოჩნდა სამი ბირთვული სუპერსახელმწიფოს სახელმწიფო ინტერესების გზაჯვარედინის ცენტრში:

• რუსეთის, რომელსაც სურს, საქართველოს სახით შეიძინოს პარტნიორი სამხრეთ კავკასიაში სომხეთისა და აზერბაიჯანის დაშორების შემდეგ;

• ამერიკის შეერთებული შტატების, რომელიც შეუთანხმდა პარტნიორობაზე სომხეთსა და აზერბაიჯანს და სურს, საქართველოს სახით შეიძინოს მესამე პარტნიორი სამხრეთ კავკასიაში;

• ჩინეთის, რომელსაც სურს განიმტკიცოს სტრატეგიული პარტნიორობა საქართველოსთან, როგორც „შუა დერეფნის“ („აღმოსავლეთი — დასავლეთი“) საკვანძო ქვეყანასთან.

   ბოლო მიზეზის გამო საქართველოსთან „მარადიული ძმობის ფიცი“ განაახლეს მეზობლებმა — სომხეთმა და აზერბაიჯანმა. „ტრამპის მარშრუტი“ — ეს სულ რაღაც 42 კილომეტრია, როგორც თბილისიდან კოჯორამდე, რაც, რა თქმა უნდა, გაცილებით მოკლეა, ვიდრე საქართველოს გავლით, მაგრამ ეს 42 კმ გადის საზღვარზე, სადაც მდინარე არაქსის ერთ მხარეს — ირანია, ხოლო მეორე მხარეს — ამერიკელი სამხედროები სომხეთში, რომლებიც იცავენ ზანგეზურის დერეფანს, 100 წლით რომ გადაეცა სარგებლობაში აშშ-ის კომპანიას. ამიტომ შუა დერეფნის „ქართულ“ მონაკვეთს უსაფრთხოებისა და ლოგისტიკის მოსაზრებებით (საქართველოს საზღვაო პორტებიდან — პირდაპირ ევროპაში, თურქეთის ავლით) ალტერნატივა არ გააჩნია.

მაშ, რად უნდა საქართველოს ამ ყველაფრის შემდეგ ევროპული „მარწყვი“?!

ლავროვის სიტყვები დაამახინჯეს

2026 წლის 5 ივნისს რუსეთის ფედერაციის საგარეო საქმეთა მინისტრის, ს.ვ. ლავროვის მულტიმედიური საინფორმაციო ცენტრ „იზვესტიასთვის“ მიცემულ ინტერვიუში არის ფრაგმენტი საქართველოზე, რომელშიც საკვანძო სიტყვები დაამახინჯეს არა მხოლოდ ქართულმა, არამედ წამყვანმა რუსულმა მედიასაშუალებებმაც. გაიხსენა რა, ვინ და როგორ აქეზებდა სააკაშვილს 2008 წლის აგვისტოსკენ, ლავროვი, უკრაინასთან პარალელების გავლების შემდეგ, გადავიდა დღევანდელ მოვლენებზე და ტაქტიანად, ევროკავშირის ხელმძღვანელობისთვის დამახასიათებელი ზეწოლის გარეშე, აღნიშნა, რომ ევროკავშირში გაწევრიანების შემთხვევაში საქართველოს, რომლის საგარეო ვაჭრობის 70% დღეს რუსეთზე, დსთ-ს ქვეყნებსა და ჩინეთზე მოდის, „მოუწევს შეწყვიტოს იმ ქვეყნად ყოფნა, რომელიც განთქმულია თავისი სოფლის მეურნეობის პროდუქციით“.

„მიმაჩნია, რომ საქართველოში არიან პრაგმატიკოდები. ჩვენ რეგულარულად ვინარჩუნებთ ურთიერთობებს. რუს ტურისტებს უყვართ იქ ჩასვლა და ქართული ბუნებითა და სტუმართმოყვარეობით ტკბობა“, — ამ სიტყვებით ასრულებს მთავარი რუსი დიპლომატი თავის რეპლიკას. თუმცა ყველა მედიასაშუალებამ, გარდა „საქინფორმისა“, თავი არ შეიწუხა პირველწყაროს გადამოწმებით და შედეგად დაამახინჯა ლავროვის სიტყვები: თითქოს რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა თქვა, რომ „საქართველოს ამჟამინდელი ხელმძღვანელობა პრაგმატიკოსები არიან, რომლებსაც ესმის ქვეყნის ევროკავშირში გაწევრიანების ნეგატიური შედეგები“.

ამაზე ქილიკს არ დავიწყებ, მით უმეტეს, რომ ბატონი ლავროვი, რა თქმა უნდა, უფრო ხელისუფლებას ან პრო-სახელისუფლებო წრეებს გულისხმობდა, რომლებსაც გავლენა აქვთ გადაწყვეტილების მიღების პროცესზე, ვიდრე ოპოზიციას ან ვიღაც „პრაგმატიკოსებს“, რომლებსაც არანაირი გავლენა არ აქვთ საქართველოს პოლიტიკაზე (რუსეთის საჯარო სივრცეში ბოლო დროს გაკვირვებით ვაკვირდებით ქართული წარმოშობის დაქირავებულ მოხალისეებს - „სახალხო ლიდერების“ გროტესკულ პერსონაჟებს, რომლებიც თავს პოლიტიკოსებად, ჟურნალისტებად და უფლებადამცველებად ასაღებენ, თუმცა ექსკლუზიურად მხოლოდ საკუთარ თავს წარმოადგენენ).

ლავროვის სიტყვები ზუსტად გადმოსცემს მათში ჩადებულ აზრს: ფრაზა „მიმაჩნია, რომ საქართველოში არიან პრაგმატიკოსები“ ნიშნავს, რომ საქართველოში ყველა არ არის პრაგმატიკოსი, არიან არაპრაგმატულებიც. ვის გულისხმობდა რუსული დიპლომატიის მეტრი პრაგმატიკოსებში? პასუხი მარტივია, შეხედეთ:

   „საქართველოში დამკვიდრებული და საზღვარგარეთ გავრცელებული წარმოდგენა საქართველოში მმართველი პარტიის დამფუძნებლის, ექს-პრემიერ-მინისტრ ბიძინა ივანიშვილის შესახებ, რომელიც თითქოსდა აკონტროლებს ხელისუფლების თითოეულ ნაბიჯს, არის დეზინფორმაცია, უცხოური დაზვერვების მიერ შემოგდებული. ამ ნარატივის მიზანია „რუსი ოლიგარქის ერთპიროვნული მმართველობის ქვეშ მყოფი დიქტატორული რეჟიმის“ შესახებ ლეგენდის შექმნა“, — ასე იწყება ჩემი 2026 წლის 31 მაისის ინტერვიუ „ანტისახელმწიფოებრივი შეთქმულება საქართველოში“ ქართულ პოლიტიკაში მილიარდერის როლისა და ადგილობრივი Deep state-ის დესტრუქციული საქმიანობის შესახებ.

   იდენტური სიტყვებით იწყებს ბრიფინგს მთავრობის ადმინისტრაციაში 2026 წლის 9 ივნისს საქართველოს პრემიერ-მინისტრი ირაკლი კობახიძე: „ყველასთვის კარგად არის ცნობილი, რომ ქვეყნის გარე მტრებისა და მათი ადგილობრივი აგენტურის მხრიდან აგრესიისა და პოლიტიკური თავდასხმების მთავარი ობიექტი ბიძინა ივანიშვილია. ისინი ამტკიცებენ, რომ ქვეყანას მართავს არა დემოკრატიული ინსტიტუტები, არამედ ერთპიროვნულად ბიძინა ივანიშვილი. უფრო მეტიც, ისინი დემოკრატიულად არჩეულ ხელისუფლებას „ივანიშვილის რეჟიმს“ უწოდებენ და ცდილობენ წარმოაჩინონ 2012 წლიდან საქართველოში დამკვიდრებული დემოკრატია როგორც ავტოკრატია“.

   რატომ აიტაცა საქართველოს პრემიერმა ჩემ მიერ წამოჭრილი თემა და რატომ მიუძღვნა ბრიფინგი ბიძინა ივანიშვილის როლს, უწოდა რა მას „პოლიტიკის გროსმაისტერი“? აშკარად არა იმისთვის, რომ ხოტბა შეესხა ივანიშვილისთვის, რომლის არჩევანიც კობახიძეზე სწორედ ამ უკანასკნელის ცივი პრაგმატიზმისა და ურყევობის გამო შეჩერდა. კობახიძე — ცოცხალი ChatGPT-ია, რომლისთვისაც უცხოა კორუფცია, ნათლიმამობა და მსგავსი „ქართული“ ცდუნებები, მხოლოდ ციფრები და ფაქტები. ამიტომ კობახიძემ მყისიერად გამოითვალა ჩემგან მომდინარე გზავნილი — ესე იგი, ქართულ საზოგადოებაში ეს თემა მოთხოვნადია! - და ინსინუაციებისთვის ბოლოს მოსაღებად თავად ისაუბრა ქართულ პოლიტიკაში ბიძინა ივანიშვილის როლზე - რომელიც, დიახ, მონაწილეობს მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებების მიღებაში, როგორც პარტიის პოლიტსაბჭოს წევრი, და რომელსაც ის, პრემიერი, მიმართავს რჩევებისთვის საჭიროების შემთხვევაში. და კიდევ იმიტომ, რომ სწორედ დასავლეთისთვის (იხ. დასაწყისში: მეორე ფრონტი, ანტირუსული სანქციები, ორი თვითმფრინავი საკადრო სამხედროებით) „არას“ მთქმელი ივანიშვილის სიმტკიცის წყალობით, საქართველოы ამდენი წელი არავისთან უომია და დღეს მიწასთან არ არის გასწორებული, უკრაინის მრავალი ქალაქის მსგავსად.

   სწორედ ამიტომ, როდესაც აცხადებდა, რომ „საქართველოში არიან პრაგმატიკოსები“, სერგეი ლავროვი პირველ რიგში გულისხმობდა ბიძინა ივანიშვილს, რომელსაც ამჟამად სახელმწიფო თანამდებობა არ უკავია. აი, რატომ არ თქვა ლავროვმა: „საქართველოს ამჟამინდელი ხელმძღვანელობა პრაგმატიკოსები არიან“.

ვუი უილსონი და რუბიოს რუბიკონი

   „„ქართული ოცნების“ არალეგიტიმური მთავრობა, რომელიც მხარს უჭერს პროირანულ რეჟიმს და ჩინეთის კომუნისტურ პარტიას, საფრთხეს უქმნის აშშ-ის ინტერესებს. საქართველოში არჩევნები გაყალბდა. გარდა ამისა, ისინი ეხმარებიან ირანის ისლამური რევოლუციის გუშაგთა კორპუსს სანქციებისთვის გვერდის ავლაში. როგორ ფიქრობთ, რა უნდა გაკეთდეს იმისათვის, რომ შევაჩეროთ ის სწრაფი რადიკალიზაცია, რომელსაც მხარს უჭერს „ქართული ოცნების“ მთავრობა საქართველოს რესპუბლიკაში?“ — ჰკითხა რესპუბლიკელმა კონგრესმენმა ჯო უილსონმა აშშ-ის სახელმწიფო მდივანს მარკო რუბიოს აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატაში მოსმენის დროს.

პრემიერმა კობახიძემ საქართველოსა და ჩინეთს შორის სტრატეგიული პარტნიორობის გაღრმავებისადმი მიძღვნილი ბრიფინგის დროს საჭიროდ არ ჩათვალა დროის დახარჯვა უილსონის პასუხზე და მას უწოდა „არასერიოზული ადამიანი ასაკში, როცა ნერვიულობა უკუნაჩვენებია“. მაგრამ მე მაინც შევახსენებ მკითხველს, რომ ეს კონგრესმენი არის „MEGOBARI Act“-ისა და „ქართული კოშმარის არაღიარების აქტის“ კანონპროექტების ავტორი, იმ საინიციატივო ჯგუფის ხელმძღვანელი, რომელმაც ისინი სენატში განსახილველად შეიტანა. ამ დოკუმენტების თანახმად, აშშ-ში „არცერთ ფედერალურ თანამდებობის პირს ან თანამშრომელს არ შეუძლია განახორციელოს რაიმე ქმედება და რაიმე ფედერალური სახსრები არ შეიძლება გამოიყოს იმ მიზნით, რომ აღიარონ, ან რაიმე სხვა ფორმით იგულისხმებოდეს აშშ-ის მთავრობის მიერ „ქართული ოცნების“ პარტიის ხელმძღვანელობით მოქმედი საქართველოს მთავრობის აღიარება“. ასევე ჯო უილსონი არის იმ სანქციების ინიციატორი, რომლებიც დაწესდა „ქართული დემოკრატიის წინააღმდეგ ძირგამომთხრელ საქმიანობაში შემჩნეული საქართველოს თანამდებობის პირების“ და პირადად მმართველი პარტია „ქართული ოცნების“ პოლიტიკური ლიდერის, დამფუძნებლისა და საპატიო თავმჯდომარის ბიძინა ივანიშვილისა და მისი ოჯახის წევრების წინააღმდეგ.

კონგრესმენი უილსონი არის ქართული რადიკალური ოპოზიციის ლობისტი და კაცობრიობის წინააღმდეგ დანაშაულის ჩამდენის მსჯავრდებულ სააკაშვილისგან მიიღო ათობით ათასი დოლარი ლობისტური ფირმა „Nelson Mullins“-ის მეშვეობით, რომელიც, როგორც აშშ-ის იუსტიციის დეპარტამენტის უცხოელი აგენტების რეესტრი მოწმობს, სააკაშვილის პარტიამ „ერთიანმა ნაციონალურმა მოძრაობამ“ 360 ათას დოლარად დაიქირავა. ჯო უილსონი რეგულარულად იწვევდა რადიკალური ოპოზიციის ლიდერებს და სააკაშვილის შვილსაც კი ვაშინგტონში, რათა მიეწოდებინა მათთვის ინსტრუქციები საქართველოს კანონიერი ხელისუფლების ძალადობრივი გზით დასამხობად, რომელიც, მისი თქმით, არის „დიქტატორული პროირანული რეჟიმი“, ხოლო მისი ლიდერი ბიძინა ივანიშვილი — „ომის დამნაშავე პუტინის კორუმპირებული მარიონეტი“. ჯო უილსონმა არაერთხელ განაცხადა, რომ „სალომე ზურაბიშვილი არის საქართველოს ერთადერთი ლეგიტიმური პრეზიდენტი“ და გაუგზავნა მას მოწვევა პრეზიდენტი ტრამპის ინაუგურაციაზე, სადაც გააცნო პენტაგონის შეფს, დონალდ ტრამპ-უმცროსს და სახელმწიფო მდივანს მარკო რუბიოს.

თუ გავითვალისწინებთ: 1 - რომ კონგრესმენი უილსონი არის კორუმპირებული, ორპირი ჩინოვნიკი, რომელსაც ჩინეთთან აზერბაიჯანის ყოვლისმომცველმა სტრატეგიულმა პარტნიორობამ ხელი არ შეუშალა ემლიქვნელა პრეზიდენტი ილჰამ ალიევისა და ვიცე-პრეზიდენტი მეჰრიბან ალიევას წინაშე გაეროს გენერალური ასამბლეის მე-80 სესიასთან დაკავშირებულ ოფიციალურ მიღებაზე; 2 - რომ კონგრესმენმა უილსონმა ჯიუტად ვერ შენიშნა აშშ-ის პრეზიდენტის ვიზიტი ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკაში ამერიკულ-ჩინური ურთიერთობების ისტორიაში უპრეცედენტო დელეგაციის ხელმძღვანელობით; 3 - რომ საქართველოს ექსპორტი და იმპორტი ირანთან შეადგენს 0,0%-ს, შეიძლებოდა, რა თქმა უნდა, ამდენი დრო არ დაგვეხარჯა ვუი-უილსონზე, რომ არა... მის უკან რომ არ გადიოდეს სახმდივან რუბიოს «რუბიკონი»…

   „რაც შეეხება საქართველოს. თქვენ მართალი ხართ. ყველაფერი, რაც ჩამოთვალეთ, მიეკუთვნება ჩვენს ამჟამინდელ შეშფოთებებს. ამასთან ერთად, მათ გადადგეს გარკვეული ნაბიჯები, რაც მიუთითებს მათ სურვილზე გააუმჯობესონ ურთიერთობები შეერთებულ შტატებთან. ჩვენ ავუხსენით მათ, რა არის ამისთვის საჭირო, რა პირობები უნდა შესრულდეს. ჩვენ მივიღეთ გარკვეული დადებითი პასუხები. ამიტომ ვიმედოვნებთ, რომ საქართველოს შემთხვევაში დავინახავთ იმ ტრაექტორიის შეცვლას, რომლითაც ის დღეს მოძრაობს. რა თქმა უნდა, ჩვენ გვესმის ყველაფერი, რაზეც თქვენ ახლა ისაუბრეთ და ეს რჩება ჩვენთვის პრობლემად. მათ გვკითხეს, რა არის საჭირო შეერთებულ შტატებთან ურთიერთობების გასაუმჯობესებლად. ჩვენ გავეცით პასუხი და ვიმედოვნებთ, რომ ამ საფუძველზე შევძლებთ პროგრესის მიღწევას: არა მხოლოდ საქართველოსთან ჩვენი ურთიერთობების ტრაექტორიის შეცვლას, არამედ მისი ქცევის ცვლილებაზე ზემოქმედებასაც“, — ასე უპასუხა სახელმწიფო მდივანმა მარკო რუბიომ რესპუბლიკელი კონგრესმენის ჯო უილსონის ზემოაღნიშნულ კითხვას აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატაში მოსმენის დროს.

   როგორც ხედავთ, რუბიო სრულად იზიარებს და მხარს უჭერს უილსონის პოზიციას და არაორაზროვნად მიუთითებს იმ რუბიკონზე, რომლის გადაკვეთის შემდეგაც საქართველო ვეღარ შეძლებს აშშ-სთან ურთიერთობების დალაგებას. ფაქტია, რომ ქართველი ოპოზიციის ამერიკელმა ლობისტებმა მაინც შეძლეს აშშ-ის ხელმძღვანელობის დარწმუნება, რომ საქართველო დამნაშავეა ყველა ცოდვაში, რაზეც მერამდენე წელია მიუთითებს ვაი-უილსონი. და მიუახლოვდა სახიფათო ზღვარს — ზედმეტად დაუახლოვდა ჩინეთს, ირანსა და რუსეთს, საიდანაც უკან დასაბრუნებელი გზა აღარ არსებობსო. ზუსტად ისევე, როგორც უილსონი, მოქმედებენ უკრაინელი პროპაგანდისტებიც: ერთის მხრივ, უკრაინული ტელეარხები ამტკიცებენ, რომ რუსეთი „ბოლო ამოსუნთქვაზეა“, ხოლო მეორეს მხრივ, უკრაინისთვის დახმარების მოსაპოვებლად, ევროკავშირის ხელმძღვანელობას „რუსული საფრთხით“ აშინებენ — აქაოდა, რუსეთი უკრაინაზე არ გაჩერდება და ევროპასაც დაარტყამსო.“

„საქართველო არ არის მოსწავლე, რომელიც შეიძლება საშემოდგომოდ დატოვო და შეცდომების გამოსწორება მოსთხოვო. საქართველო არის ღირსეული სუვერენული სახელმწიფო და ჩვენ ამას ყველგან მკაფიოდ ვაცხადებდით, — უპასუხა რუბიოს პრემიერმა კობახიძემ, რომელმაც ტრამპთან სოლიდარობის ნიშნად წითელი ჰალსტუხის ტარებაც კი დაიწყო. რაც შეეხება ჩვენს დამოკიდებულებას სახელმწიფო მდივნისა და ამერიკის ადმინისტრაციის მიმართ, ის მდგომარეობს იმაში, რომ ჩვენ გვსურს სტრატეგიული პარტნიორობის აღდგენა. ამიტომ ჩვენ ოპტიმიზმით აღვიქვამთ ყველა სიგნალს, მათ შორის მათაც, რომლებიც უშუალოდ საქართველოში ვიზიტის დროს მოვისმინეთ. ყოველივე ეს გვაძლევს საშუალებას შევინარჩუნოთ ოპტიმიზმი იმასთან დაკავშირებით, რომ სტრატეგიული პარტნიორობა საქართველოსა და აშშ-ს შორის აღდგება“.

წინასწარ ნუ ვიმკითხავებთ, თუმცა ერთი რამ ცხადია — უახლოეს პერსპექტივაში, უკრაინაში კონფლიქტის მოგვარებამდე, საქართველოს საგარეო-პოლიტიკური „შუქურები“ „შუა გზის“ მარშრუტის კოორდინატებს დაემთხვევა.

   არნო ხიდირბეგიშვილი,
ქართული საინფორმაციო-ანალიტიკური სააგენტო „საქინფორმის“ გენერალური დირექტორი და მთავარი რედაქტორი, უსაფრთხოების, სტრატეგიული ანალიზისა და საინფორმაციო პოლიტიკის ცენტრის დირექტორი

12 ივნისი 2026 წელი
საქართველო, თბილისი