გასულ შაბათს, პუბლიკაციაში „პრემიერის პრემიერა, ანუ რუსოფობია შეკვეთით“, კომენტარი გავუკეთე საქართველოს პრემიერ-მინისტრის გასული კვირის სამ უპრეცედენტოდ თამამ და სამართლიან განცხადებას: იმის შესახებ, თუ ვინ და რომელ აგვისტოს დაიწყო ომი 2008 წელს; იმის შესახებ, თუ ვინ და რა მიზნით აშინებს საქართველოში რუს ტურისტებს რუსოფობიით; იმის შესახებ, თუ რატომ და ვისი შეკვეთით გახდნენ უცხოელი აგენტები (ოპოზიცია და არასამთავრობო სექტორი) „რუსოფობები“ არა 2008 წლის, არამედ 2022 წლის შემდეგ.

„მე შაირი არ მინდოდა“ და მოვიყვანე კობახიძის სიტყვების დამადასტურებელი კონკრეტული მაგალითები ახალგაზრდა ქართველებისთვის, კერძოდ - ჩამოვთვალე, თუ როგორ დაამყარეს 2008 წლის ომამდე და მის შემდეგ სააკაშვილმა და მისმა გუნდმა, რომლებმაც აიძულეს რუსეთი საქართველოს ტერიტორიის 20% ოკუპაცია, პარტნიორული ურთიერთობები რუსეთთან და მოქმედებდნენ რუსეთის ეროვნულ ინტერესებში - მიუხედავად იმისა, რომ თვალის ასახვევად გაწყვიტეს ქართულ-რუსული დიპლომატიური ურთიერთობები.

ჩემი ტერმინი „შეკვეთილი რუსოფობია“ აიტაცეს არა მხოლოდ ჟურნალისტებმა, არამედ ქართველმა პოლიტიკოსებმა, მეტიც - საქართველოს საკანონმდებლო და აღმასრულებელი ხელისუფლების წარმომადგენლებმა განაგრძეს ჩემი ჩამონათვალი და ქართველ ხალხს სხვა ფაქტებიც შეახსენეს: როგორ მართავდნენ 2008 წლის შემდეგ კონცერტებს რუსეთის მთავარ სცენებზე ქართული კულტურის წარმომადგენლები, რომლებიც დღეს ცნობილნი არიან როგორც შეურიგებელი რუსოფობები და ოპოზიციის აქტიური ლიდერები. და როდესაც, მაგალითად, პაატა ბურჭულაძე, ანიტა რაჭველიშვილი, ლელა წურწუმია, მერაბ სეფაშვილი, ნინო ქათამაძე, საქართველოს ეროვნული სიმფონიური ორკესტრი ნიკოლოზ რაჭველის ხელმძღვანელობით და ქართული ნაციონალური ბალეტის სახელმწიფო აკადემიური ანსამბლი ნინო სუხიშვილის ხელმძღვანელობით მღეროდნენ, უკრავდნენ და ცეკვავდნენ მოსკოვისა და სანქტ-პეტერბურგის სცენებზე, ლოჟაში ხშირად იჯდა პრეზიდენტი პუტინი, რომელიც მათ გულიანად უკრავდა ტაშს!

   ჩემო ძვირფასო თანამემამულენო, „ქართული ოცნების“ ლიდერებო!

   მე სულაც არ დამვიწყებია კულტურის მოღვაწეები ჩემს ჩამონათვალში. მეტიც, ქართული ხელოვნების მოღვაწეთა ისეთი სრული სია, რომლის მოყვანაც შემეძლო, საქართველოს კულტურის სამინისტროსაც კი არ დაესიზმრება, რადგან მასში შევიტანდი ქართველი ვარსკვლავების მონაწილეობას კერძო კონცერტებსა და დღესასწაულებში, რომლებიც ქართველმა მილიონერებმა ქართული დიასპორისთვის მოაწყვეს, ასევე კერძო წვეულებებსა და მიღებებზე კარგი ჰონორარების სანაცვლოდ. თუმცა, ისინი შეგნებულად არ ვახსენე, რადგან ქართველი არტისტების დადანაშაულება რუსეთში ქართული ხელოვნების პოპულარიზაციისთვის და, პირიქით, რუსი არტისტებისა საქართველოში გასტროლებისთვის — სისულელეა. მით უმეტეს სისულელეა უსაყვედურო შემოქმედებს, როცა ისინი ფულს შოულობენ შემოქმედებით – თავიანთი პროფესიით, და არა პოლიტიკითა და პროსტიტუციით.

ზუსტად იმავე მიზეზით არ მომიყვანია იმ ქართველი ბიზნესმენების სია, რომლებიც მაშინაც და დღესაც არ წყვეტენ ბიზნესს რუსეთში, თუმცა ამ ბიზნესმენთა უმეტესობა მაშინაც და დღესაც სააკაშვილის მხარდამჭერები, „ნაციონალური მოძრაობის“ სპონსორები და დღევანდელი ოპოზიციის ლიდერების — ყოფილი მინისტრებისა და პარლამენტარების ოჯახის წევრებიც კი არიან. 2008 წლის აგვისტოშიც კი, რუსეთში გამდიდრებული ქართველი ბიზნესმენები მოსკოვის ქართულ რესტორნებში სადღეგრძელოებს სვამდნენ (რა თქმა უნდა, ქართულ ენაზე) პრეზიდენტ სააკაშვილის გამარჯვებისთვის!

   ამას ვწერ იმისთვის, რომ „ნაბან წყალს ბავშვი არ გადავაყოლოთ“: დღეს, როდესაც ვჩამოთვლით, თუ როგორ დაამყარეს სააკაშვილმა და „ნაცმოძრაობამ“ მჭიდრო სავაჭრო, კულტურული და ჰუმანიტარული კავშირები რუსეთთან, გამოდის, რომ ჩვენ ვაქებთ მიშას და ოპოზიციას, რომლებიც, თურმე, წაგებული ომისა და საქართველოს ტერიტორიის 20%-ის დაკარგვის მიუხედავად, აკეთებდნენ იმას, რაც სწყურია ქართველ ხალხს: ამყარებდნენ მეგობრულ, ურთიერთმომგებიან ურთიერთობებს რუსეთთან, სადაც ცხოვრობს უზარმაზარი ქართული დიასპორა, რომელიც საქართველოში თავის ახლობლებს უგზავნის წელიწადში 3,5 მილიარდ დოლარზე მეტ ფულად გზავნილს!

   ამ ლოგიკას თუ მივყვებით, გამოდის, რომ საქართველოს ყოფილი მოქალაქე სააკაშვილი რუსეთის ორგზის გმირია, რომელმაც თავის სამშობლოს, საქართველოს, ტერიტორიის 20% რუსეთის სასარგებლოდ მოსწყვიტა. უკრაინის მოქალაქე სააკაშვილის არცთუ მცირე დამსახურებაა უკრაინის ტერიტორიების ჩამოშორებაც რუსეთთან მათ მისაერთებლად. მეტიც, ზუსტად ვიცი - დღეს სააკაშვილი საქართველოს პრემიერ-მინისტრი რომ იყოს, საქართველო სამშვიდობო შეთანხმებას გააფორმებდა აფხაზეთთან და „სამხრეთ ოსეთთან“, აღიარებდა მათ დამოუკიდებელ რესპუბლიკებად, და საქართველოში ბევრი მას ტაშს დაუკრავდა როგორც სამშობლოს მხსნელს, ისევე როგორც ტაშს უკრავდნენ 2008 წლის 12 აგვისტოს რუსთაველის გამზირზე, რადგან ის შეჰპირდებოდა მათ ღია საზღვრებს, ლტოლვილთა დაბრუნებას, რუსეთთან სატრანსპორტო მიმოსვლას აფხაზეთისა და „სამხრეთ ოსეთის“ გავლით და საქართველოს ზღაპრულ აყვავებას რუსული ინვესტიციების ხარჯზე!

ამას იმიტომ ვამბობ, რომ ექვსი თვის ან ერთი წლის შემდეგ, როცა უკრაინაში ომი დასრულდება და კრემლში, პუტინთან გრძელი რიგი დადგება, სააკაშვილმა და მისმა უპრინციპო გუნდმა, რომელსაც დღეს „ქართული ოცნება“ სამართლიანად ამხელს რუსეთთან მჭიდრო პარტნიორობასა და მის ეროვნულ ინტერესებზე მუშაობაში, „არ შეცვალონ ფირფიტა“ და არ დაიწყონ საკუთარი თავის შეთავაზება ისეთ ხელისუფლებად, რომელსაც რუსეთთან კულტურული, ეკონომიკური და ჰუმანიტარული კავშირების დიდი გამოცდილება აქვს!

როგორ მოგწონთ ასეთი ვარიანტი, ჩემო ძვირფასო ანალიტიკოსებო-ფილოსოფოსებო-ექსპერტებო-პოლიტოლოგებო-პიარშიკებო-სპიკერებო-ჟურნალისტებო-ტელეწამყვანებო-პოლიტიკოსებო-პროფესორებო-აკადემიკოსებო-საზოგადო მოღვაწეებო და „ქართული ოცნების“ სხვა ახალმა თუ ძველმა ელიტავ?!

2026 წლის 10 აგვისტო
(ი.მეჩითოვის ფოტო)