ალიაქოთი საქართველოში

   ევროკომისიის მიერ მომზადებული ანგარიში საქართველოს შესახებ „Georgia 2026 Report“ გამოქვეყნდა 2026 წლის 4 ნოემბერს ევროკავშირის გაფართოების ყოველწლიური პაკეტის (EU Enlargement Package) ფარგლებში, რომელშიც ტრადიციულად ფასდება კანდიდატი ქვეყნების ერთგულება რეფორმებისადმი ევროკავშირში გაწევრიანების გზაზე. თუმცა, მონტენეგროს, ალბანეთის, უკრაინისა და მოლდოვისგან განსხვავებით, საქართველოს ევროკავშირში ინტეგრაციის პროცესი შეფასდა როგორც რეგრესი „ვინაიდან ქვეყანა არ ასრულებს ევროკავშირის საკვანძო რეკომენდაციებსა და კრიტერიუმებს“.

იმავე დღეს, 4 ნოემბერს, ევროკავშირის ელჩმა საქართველოში პაველ ჰერჩინსკიმ გაფართოების შესახებ ევროკომისიის ანგარიში ოფიციალურად გადასცა საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრის პირველ მოადგილეს, საქართველოს პრემიერ-მინისტრის სპეციალურ წარმომადგენელს რუსეთთან ურთიერთობის საკითხებში გიორგი ზურაბაშვილს; შემდეგ გაიმართა პირდაპირი ტრანსლაცია ბრიუსელიდან ევროკავშირის უმაღლესი წარმომადგენლის, ევროკომისიის ვიცე-პრეზიდენტის კაია კალასისა და გაფართოების საკითხებში კომისრის მარტა კოსის ერთობლივი პრესკონფერენციიდან, რომელიც მიეძღვნა გაფართოების ზემოაღნიშნულ პაკეტს; და ბოლოს, 19:00 საათზე, თბილისში გაიმართა ევროკავშირის ელჩის პაველ ჰერჩინსკის პრესკონფერენცია, რომელმაც კომენტარი გააკეთა ანგარიშზე და დოკუმენტის შესაბამისი სულისკვეთებით მკაცრად გააკრიტიკა საქართველოს მოქმედი ხელისუფლება.

   თუმცა, ზემოაღნიშნული მოვლენებით პროვოცირებული პოლიტიკური ალიაქოთი საქართველოში ერთი დღით ადრე – 2026 წლის 3 ნოემბერს ატყდა, როდესაც ქართული ტელეარხები პირდაპირ ეთერში აშუქებდნენ ტელეკომპანია Euronews-ის მიერ ორგანიზებულ ევროკავშირის გაფართოების საკითხებისადმი მიძღვნილ მე-2 სამიტის (EU Enlargement Summit) ფარგლებში გამართულ პანელურ დისკუსიაზე საქართველოს პრემიერ-მინისტრის ირაკლი კობახიძის გამოსვლას. ჯერ კიდევ გამოუქვეყნებელი გაფართოების ანგარიშ-2026-ის საქართველოს ნაწილის შინაარსს წინასწარ გაცნობილმა ცნობილმა საერთაშორისო ჟურნალისტმა, Euronews-ის ევროპულ საქმეთა შეფ-რედაქტორმა მარია ტადეომ (Maria Tadeo) საქართველოს პრემიერს ნამდვილი ჯვარედინი დაკითხვა (grilling) მოუწყო, რამაც, საქართველოს შესახებ ანგარიშთან და ევროკავშირის ელჩის პრესკონფერენციასთან ერთად, თბილისში მწვავე არაერთგვაროვანი რეაქცია გამოიწვია: აღშფოთებული – ხელისუფლების მხრიდან, და მოწონებითი – რადიკალური ოპოზიციის მხრიდან, რომელმაც მნიშვნელოვნად შეუწყო ხელი ხელისუფლებისთვის უარყოფითი დოკუმენტის შექმნას.

რას ეხება ანგარიში

   საქართველოს შესახებ ანგარიშში ევროკავშირმა პასუხი მოსთხოვა საქართველოს ხელისუფლების ყველა შტოს; დოკუმენტი ასევე შეიცავს რეკომენდაციებს შექმნილი მდგომარეობიდან გამოსასვლელად, როდესაც „საქართველოს ევროკავშირში ინტეგრაციის პროცესი ფაქტობრივად შეჩერებულია, ხოლო ქვეყანა კანდიდატად მხოლოდ ფორმალურად რჩება“. დოკუმენტში აღნიშნულია დემოკრატიული უკუსვლა, ინსტიტუტების ეროზია, სამოქალაქო საზოგადოებაზე ზეწოლა და რისკები, რომლებიც დაკავშირებულია „სახელმწიფოს მიტაცებასთან“. 90-გვერდიანი დოკუმენტის სტრუქტურა, რომელიც, საქართველოში ევროკავშირის ელჩის თქმით, ევროკავშირის დელეგაციის 60-მა წევრმა და ბრიუსელში მათმა ასობით კოლეგამ მოამზადა, რამდენიმე ნაწილისგან შედგება:

ფუნდამენტური კრიტერიუმები — კანონის უზენაესობა და დემოკრატია: ამ ბლოკში თავმოყრილია ყველა კრიტიკული შეფასება — ევროკომისია პირდაპირ აცხადებს ინტეგრაციის პროცესის შეჩერების, დაფინანსების გაყინვისა და პოლიტიკური რეპრესიების პრობლემების შესახებ, რა დროსაც კანდიდატის სტატუსს უწოდებს „ძალაში მყოფს მხოლოდ ქაღალდზე“.

ტექნიკური და სექტორული შეფასება: 90 გვერდის უდიდესი ნაწილი არის დეტალური აუდიტი ეგრეთ წოდებული კლასტერების, ანუ ევროპული კანონმდებლობის (acquis) თავების მიხედვით, სადაც დაწვრილებით არის აღწერილი ეკონომიკის, საგადასახადო სისტემის, ტრანსპორტის, ენერგეტიკის, ეკოლოგიისა და სოფლის მეურნეობის მდგომარეობა. ზოგიერთ ტექნიკურ სფეროში ანგარიშმა შესაძლოა დააფიქსიროს გარკვეული რუტინული პროგრესი, მაგრამ ამ პროგრესს არ შეუძლია ინტეგრაციის განბლოკვა ფუნდამენტური პოლიტიკური კრიტერიუმების ჩავარდნის გამო.

საგარეო პოლიტიკა და უსაფრთხოება: ანგარიშში ტრადიციულად ცალკე აქცენტი კეთდება იმაზე, რომ საქართველო არ ათანხმებს თავის საგარეო პოლიტიკას ევროკავშირის გადაწყვეტილებებსა და სანქციებთან (თანხვედრის დონე კრიტიკულად დაბალი რჩება).

   საქართველოს შესახებ ანგარიშის ზემოაღნიშნული განყოფილებები შეიცავს შემდეგ ძირითად დასკვნებსა და შეფასებებს:

ევროინტეგრაციის პროცესი ფაქტობრივად შეჩერებულია: საქართველოს ევროკავშირში გაწევრიანება გაყინულია, საქართველოს, როგორც კანდიდატი ქვეყნის სტატუსი ძალაში რჩება მხოლოდ ფორმალურად („მხოლოდ ქაღალდზე“).

ფინანსური დახმარება გაყინულია: ბრიუსელთან პოლიტიკური დიალოგის შეჩერების გამო, ევროპის სამშვიდობო ფონდის (EPF) და 121 მილიონ ევროზე მეტი ღირებულების ორმხრივი ფინანსური დახმარების პროგრამის ფარგლებში დაფინანსება სრულად შეჩერდა.

წინააღმდეგობები ხელისუფლების ქმედებებში: მთავრობის მიერ გაცხადებული სწრაფვა ევროკავშირის წევრობისკენ ეწინააღმდეგება მტრული რიტორიკისა და შეთქმულების თეორიების გამოყენებას. საქართველოს პრემიერ-მინისტრის პოზიცია ევროკავშირში გაწევრიანების მოლაპარაკებების 2028 წლამდე შეჩერების შესახებ შეფასებულია, როგორც ქვეყნის კონსტიტუციურ პრიორიტეტებთან პირდაპირ წინააღმდეგობაში მყოფი.

ადამიანის უფლებები და პოლიტიკური რეპრესიები: ანგარიშში აღნიშნულია ადამიანის ფუნდამენტური უფლებების შეზღუდვა, ოპოზიციური პარტიების აკრძალვის მცდელობები, პოლიტიკური რეპრესიები, ასევე ოპოზიციის ლიდერების სისხლისსამართლებრივი დევნა და დაპატიმრებები.

პროგრესის არარსებობა რეფორმებში, კერძოდ:

კორუფცია: კორუფციასთან ბრძოლაში პროგრესი არ არის.

სასამართლო სისტემა: კომისია ითხოვს საქართველოსგან ფართომასშტაბიანი სასამართლო რეფორმის გატარებას და მოსამართლეთა კეთილსინდისიერების ექსტრაორდინარული შემოწმების (vetting) დანერგვას საერთაშორისო ექსპერტების გადამწყვეტი როლით.

განათლება: მითითებულია, რომ უმაღლესი განათლების რეფორმებმა გამოიწვია ცენტრალიზებული კონტროლის მკაცრი მექანიზმების შექმნა, რაც პირდაპირ ემუქრება უნივერსიტეტების ავტონომიას და აკადემიურ თავისუფლებას.

სავიზო რეჟიმი: დაფიქსირებულია უვიზო რეჟიმის შეჩერების მექანიზმის რეკომენდაციების შეუსრულებლობა.

   კომისია ასევე მიუთითებს რუსეთის წინააღმდეგ დაწესებულ სანქციებთან საქართველოს არასრულ შესაბამისობაზე, რუსეთთან პირდაპირი ავიამიმოსვლის რაოდენობის ზრდასა და ევროკავშირის სანქციების ქვეშ მყოფი ქართული კომპანიების არსებობაზე. შესაბამისად, მიმდინარე დემოკრატიული უკუსვლის გამო, ევროკომისია აღარ გასცემს ახალ რეკომენდაციებს გაწევრიანებასთან დაკავშირებით, გარდა ფუნდამენტური რეფორმების სფეროებისა.

ევროპული სიმართლე

   ბიუროკრატია (ფრანგ. bureau — ბიურო, კანცელარია და ბერძნ. κράτος — ძალაუფლება, ბატონობა) — ცუდი სიტყვა როდია, როგორც საქართველოში ზოგიერთს ჰგონია, ის ნიშნავს მართვის სისტემას, რომელშიც ძალაუფლება ეკუთვნის ჩინოვნიკებისა და მოსამსახურეების პროფესიულ აპარატს. შესაბამისად, ბიუროკრატები არიან თანამდებობის პირები, რომლებიც მართავენ პროცესებს კანონებისა და ინსტრუქციების და არა პირადი გადაწყვეტილებების საფუძველზე. ცუდი შეიძლება ეწოდოს მხოლოდ ხელისუფლებაში მყოფი ბიუროკრატების ისეთ ქმედებებს, რომლებიც ეწინააღმდეგება საკუთარი სახელმწიფოების ეროვნულ ინტერესებს; მიღებულია პირადი გადაწყვეტილებების და არა კანონების საფუძველზე; ან როდესაც გადაწყვეტილების მიღება ჭიანურდება ფორმალური წესების დაცვის შეთითხნილი საბაბით (ბიუროკრატიზმი).

შეიძლება თუ არა ამჟამინდელი ევროპული ბიუროკრატიის — ევროკავშირის ყველა სტრუქტურის ხელმძღვანელების — გადაწყვეტილებებს ცუდი ვუწოდოთ? არა, რადგან ისინი არ ეწინააღმდეგება ევროკავშირისა და მასში შემავალი 27 სახელმწიფოს ინტერესებს.

   არის თუ არა ევროპული ბიუროკრატია მართალი საქართველოს წინაშე, სამართლიანი მისი ხელისუფლების მიმართ? ბრიუსელის თვალსაზრისით, აბსოლუტურად მართალი და სამართლიანი.

   მაშინ რაში მდგომარეობს ევროპული სიმართლე, რომელიც ჩამოყალიბებულია საქართველოს შესახებ 2026 წლის ანგარიშში, კაია კალასის, მარტა კოსისა და პაველ ჰერჩინსკის პრესკონფერენციებზე, Euronews-ის ჟურნალისტის მარია ტადეოს კითხვებში? ინებეთ:

   ევროკავშირის ელჩი საქართველოში: „საქართველომ ნებაყოფლობით განაცხადა ევროკავშირში გაწევრიანების სურვილის შესახებ და სწორედ საქართველომ უნდა გვაჩვენოს, რომ ის აკმაყოფილებს წევრობის კრიტერიუმებს“;

„ანგარიში მომზადდა საქართველოს ხელისუფლებისგან ორჯერ — 27 აპრილს და 7 სექტემბერს — მიღებული 530-ზე მეტგვერდიანი ინფორმაციის შეფასების საფუძველზე“;

„ევროკავშირი არასოდეს უჭერს მხარს ძალადობას, ვანდალიზმს, „მოლოტოვის კოქტეილების“ სროლას, იქნება ეს საქართველოში თუ ნებისმიერ სხვა ქვეყანაში“;

„ყველა იმ ოპოზიციური პარტიის აკრძალვის მცდელობა, რომლებმაც გადალახეს საარჩევნო ბარიერი, მათ შორის პარლამენტში მყოფების, უპრეცედენტოა ევროსაბჭოს ისტორიაში, საქართველო კი ევროსაბჭოს წევრია“;

„პრობლემა ისაა, რომ გასული წლის განმავლობაში საქართველოს მმართველმა პარტიამ დიალოგს ყოველგვარი შინაარსი გამოაცალა. მან ამ დიალოგს წაართვა მთელი აზრი. შეინიშნება უკუსვლა დემოკრატიის სფეროში. მიმდინარეობს ზეწოლა სამოქალაქო საზოგადოებაზე. ისმის მუქარა პოლიტიკური ოპოზიციის აკრძალვის შესახებ. მიმდინარეობს ზეწოლა დამოუკიდებელ მედიაზე. მიმდინარეობს გამაშავებელი პროპაგანდა და აგიტაცია ევროკავშირის წინააღმდეგ. რას ელით ევროკავშირის მხრიდან, რაზე უნდა ვისაუბროთ?! ელით, რომ ევროკავშირის სერიოზული წარმომადგენლები იმსჯელებენ „ღრმა სახელმწიფოს“ განმარტებაზე?! მართლა ამას ელით?! ელით, რომ გვექნება დიალოგი და ვისაუბრებთ „გლობალური ომის პარტიაზე“?! მართლა ელით, რომ განვიხილავთ განსხვავებას ევროკავშირსა და საბჭოთა კავშირს შორის?! ეს გამაშავებელი პროპაგანდა და აგიტაცია უნდა შეწყდეს, რათა შევძლოთ დიალოგის გამართვა!“;

„ევროკომისია აფასებს საქართველოს და არა პირიქით. გაწევრიანების პროცესი ეფუძნება ნებაყოფლობით განაცხადს. ევროკავშირის წევრობაზე განაცხადის შეტანით, ქვეყანა თანხმდება ევროკომისიის მხრიდან ზედამხედველობასა და შეფასებას“;

„თუ საქართველოს სურს ევროკავშირში გაწევრიანება, ქვეყანამ უნდა მიიღოს ევროპული კანონმდებლობა და არა ამერიკული, რუსული, ჩინური ან სხვა ქვეყნების კანონები... კანონი „უცხოური გავლენის გამჭვირვალობის შესახებ“ არ შეესაბამება ევროკავშირის კანონმდებლობას. ევროკავშირმა ამის შესახებ საქართველოს ხელისუფლება ჯერ კიდევ 2023 წელს გააფრთხილა. მაშინ მმართველმა პარტიამ გაიწვია რეპრესიული კანონი, რასაც წლის ბოლოს საქართველოსთვის კანდიდატი ქვეყნის სტატუსის მინიჭება მოჰყვა. თუმცა მალევე ხელისუფლებამ იგივე კანონი განმეორებით შეიტანა პარლამენტში განსახილველად. ჩვენ ხმამაღლა და მკაფიოდ ვთქვით, მათ შორის მეც: „გთხოვთ, ნუ გააკეთებთ ამას. ეს კანონი არ შეესაბამება ევროკავშირის კანონმდებლობას“. და ჩვენ ასევე ხმამაღლა და მკაფიოდ ვთქვით, რომ ამას შედეგები მოჰყვებოდა. საქართველოს მთავრობამ გადაწყვიტა ამ გზის გაგრძელება. შემდეგ კიდევ ერთი კანონი, კიდევ ერთი კანონი — თითოეული მათგანი სულ უფრო ზრდის დისტანციას ევროკავშირსა და საქართველოს შორის“;

„ჩემი როლი, როგორც ევროკავშირის წარმომადგენლის, არ არის თქვენს მაგივრად გადაწყვეტილების მიღება, რჩევების მოცემა და ლექციების წაკითხვა. საქართველოს მომავალი ქართველი ხალხის ხელშია და სხვისი არავის. საქართველო ეკუთვნის ქართველ ხალხს და სხვა არავის, და მან უნდა გააკეთოს არჩევანი. ჩვენ პატივს ვცემთ ამ არჩევანს და ამაშია ჩვენი განსხვავება საბჭოთა კავშირისგან, ყველა სხვა განსხვავებასთან ერთად“.

Euronews-ის შეფ-რედაქტორი მარია ტადეო: „თქვენ ჭკვიანი ადამიანი ხართ. თქვენ იცით, რომ ევროკავშირის 27 ქვეყანა არ იტყვის: „ჩვენ შევიცვლებით, რათა საქართველოს მოვერგოთ“. ისინი იტყვიან: „თქვენ გინდათ ჩვენს კლუბში გაწევრიანება, თქვენ უნდა შეიცვალოთ“. თუ ეს არ გსურთ, უფლება გაქვთ არ იყოთ აქ. მაგრამ თუ აქ ხართ, ეს იმიტომ, რომ გსურთ კლუბის ნაწილი იყოთ“.

ქართული სიმართლე

საქართველოს პრემიერ-მინისტრმა ირაკლი კობახიძემ ევროკომისიის გაფართოების ანგარიშს – საქართველოს შესახებ მოხსენების ნაწილში – პოლიტიზებული და რეალობასთან შეუსაბამო უწოდა. მან განაცხადა, რომ საქართველოს მოქალაქეების ნდობა ევროკავშირის მიმართ კვლავ მაღალია, ხოლო თავად ევროკომისიის მიმართ — დაბალი. პრემიერმა შესთავაზა ევროპელ წარმომადგენლებს ღია საჯარო განხილვების გამართვა დემოკრატიის, კანონის უზენაესობისა და გამჭვირვალობის საკითხებზე და დასძინა, რომ ბრიუსელი ასეთი დიალოგისთვის მზად არ არის. კობახიძემ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ საქართველოს სურს ევროკავშირში გაწევრიანება, მაგრამ „საკუთარი ღირსებისა და სუვერენიტეტის შენარჩუნებით“, ასევე აღნიშნა, რომ თავად ევროკავშირი უნდა შეიცვალოს, შეადარა რა ბრიუსელის ცენტრალური ინსტიტუტების ხისტი დიქტატი სსრკ-ის დროინდელ მიდგომებს.

   როგორც ხედავთ, ქართული სიმართლე სრულად ეწინააღმდეგება ევროპულ სიმართლეს და არ ტოვებს (და ამაში ჰერჩინსკის უნდა დავეთანხმოთ) დიალოგისთვის არანაირ სივრცეს/შინაარსს.

   მაშ, როგორ მოხდა, რომ ევროკავშირსა და საქართველოს შორის, რომლის კონსტიტუციის 78-ე მუხლი ქვეყნის ევროატლანტიკური ინტეგრაციის ყოველმხრივ ხელშეწყობას ითვალისწინებს, დიალოგისთვის ჩიხური სიტუაცია შეიქმნა — მსგავსი სიტუაციისა საქართველოსა და რუსეთს შორის, სადაც დიალოგის დაწყების გადაულახავ პირობას ამ უკანასკნელის მიერ აფხაზეთისა და ე.წ. სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებლობის აღიარების უკან გაწვევა წარმოადგენს?!

   მიზეზი რამდენიმეა, მთავარზე კი ათი მცნებიდან მეორე მეტყველებს (გამ. 20:4-5): „არ გაიკეთო კერპები, არც რამე ხატი იმისა, რაც არის მაღლა ცაში, დაბლა მიწაზე და წყალში მიწის ქვეშ. არ სცე თაყვანი მათ, არც ემსახურო, რადგან მე ვარ უფალი, თქვენი ღმერთი, შურისმგებელი ღმერთი, რომელიც მამათა ცოდვას შვილებს მოვკითხავ, ჩემს მოძულეებს, მესამე და მეოთხე თაობაში“. საქმე ისაა, რომ საქართველოს ახალმა ხელისუფლებამ — ბიძინა ივანიშვილის პარტია „ქართულმა ოცნებამ“, რომელმაც 2012 წელს მიხეილ სააკაშვილის „ნაციონალური მოძრაობა“ შეცვალა, ამ უკანასკნელისგან განსხვავებით, საგარეო პოლიტიკის მთავარ პრიორიტეტად საქართველოს ევროკავშირში ინტეგრაცია აქცია (მით უმეტეს, რომ 2008 წლის ნატოს ბუქარესტის სამიტზე საქართველოს უარი ეთქვა ჩრდილოატლანტიკური ალიანსის წევრობაზე, რაც 2018 წელს ნატოს ბრიუსელის სამიტზე აშშ-ის პრეზიდენტმა დონალდ ტრამპმა დაადასტურა). „საქართველო – ევროპაა! შინ, ევროპაში! ქართველები – ევროპელები არიან! ღირსებით ევროპისკენ!“ — ახალი ხელისუფლების მესიჯები მოწმობდა, რომ საქართველოს ევროკავშირში გაწევრიანება აკვიატებულ იდეად იქცა, ევროპული ღირებულებები ქართველებისთვის - ეტალონად, ხოლო ევროპა — ერთგვარ კერპად, რომელსაც თაყვანი უნდა სცენ. ერთი სიტყვით, შევცოდეთ — კერპი შევიქმენით! ხოლო ყველაფერი, რაც ევროპულ კურსს სცდებოდა, „ბნელი საბჭოთა წარსულის გადმონაშთად“ და „პრორუსულ პროპაგანდად“ საღდებოდა. და რაც უფრო მაღლა წევდნენ თამასას, მით უფრო მტკივნეული იყო მიწაზე დაცემა...

სიტუაციამ მკვეთრად გაუარესება დაიწყო 2022 წლის თებერვლის შემდეგ, როდესაც საქართველომ უარი თქვა რუსეთის წინააღმდეგ „მეორე ფრონტის“ გახსნაზე, ანტირუსულ ეკონომიკურ სანქციებთან მიერთებაზე, რუსეთთან სავიზო რეჟიმის აღდგენაზე, საქართველოსა და რუსეთს შორის პირდაპირი ფრენების გაუქმებაზე და საქართველოში რუსეთის ფედერაციის მოქალაქეების – ტურისტებისა და დროებით საცხოვრებლად ჩამოსულების შემოსვლის მკვეთრ შეზღუდვაზე.

სიტუაცია საბოლოოდ გამწვავდა 2024 წლის თებერვლის შემდეგ, როდესაც საქართველოს პრემიერ-მინისტრი ირაკლი კობახიძე გახდა, საქართველოს თანამედროვე კონსტიტუციის ავტორი. ფილოსოფიის დოქტორი, რომელმაც სამართლის დოქტორის ხარისხი დიუსელდორფის უნივერსიტეტში მიიღო და კლასიკურ ევროპულ დემოკრატიულ იდეალებზე აღიზარდა, არ შეეგუა ამჟამინდელი ევროპული ბიუროკრატიის ორმაგ სტანდარტებს, რომელიც მას საბჭოთა კავშირსა და ევროკავშირს შორის არაკორექტული პარალელების გავლებაში ადანაშაულებს და თავისი რეკომენდაციების უსიტყვოდ შესრულებას ითხოვს.

ჰერჩინსკისა და სხვა ზემოხსენებული მაღალჩინოსანი ევროპელების საყურადღებოდ: 2017 წლის მაისში ვიმყოფებოდი თბილისის სახელმწიფო ფილარმონიის დარბაზში, საქართველოს კონსტიტუციაში ცვლილებების პაკეტის საყოველთაო სახალხო განხილვის მე-11 დასკვნით ეტაპის დროს, რომელიც პარლამენტის იმდროინდელი თავმჯდომარის ირაკლი კობახიძის თავმჯდომარეობით შექმნილმა საკონსტიტუციო კომისიამ მოამზადა. კობახიძემ სცენიდან მკვეთრი განცხადებები გააკეთა „საქართველოს საბჭოთა წარსულთან დაკავშირებით, რომელიც არასოდეს დაბრუნდება“. ღონისძიება ჩაშალეს საზოგადოებრივ-პოლიტიკურმა მოღვაწეებმა მოძრაობა „ეროვნულებიდან“ (ლიდერი – სანდრო ბრეგაძე), რომლებიც დარბაზში შეიჭრნენ და მოითხოვეს საქართველოს კონსტიტუციაში უცხოელებზე ქართული მიწების გაყიდვის ამკრძალავი ჩანაწერის შეტანა.

ხელისუფლების შეცდომა იყო ის, რომ სცენაზე იმყოფებოდა „ნაცმოძრაობის“ ოდიოზური იდეოლოგი გიგა ბოკერია, რომლის ოჯახური პარტიაც — „ფედერალისტები“ — მხოლოდ დღეს, 14 წლის შემდეგ, შეიძლება მოხვდეს აკრძალვის ქვეშ. ხელისუფლების შეცდომა იყო, რომ ღონისძიება, კობახიძესთან ერთად, სცენიდან მიჰყავდა საპარლამენტო ფრაქცია „ქართული ოცნების“ თავმჯდომარეს, ხალხში არაპოპულარულ მამუკა მდინარაძეს. თუმცა, ხელისუფლების მთავარი შეცდომა მაშინ იყო აქციის მონაწილეებისთვის „ჩრდილოელი მეზობლის მიერ მართული ახალგაზრდა კომუნისტების“ იარლიყის მიწებება (დაწვრილებით წაიკითხეთ ჩემს პუბლიკაციაში „ოპერაცია „ფილარმონია“ ჩავარდა“), რაც ყურს ჭრიდა პოლიტკორექტული მაღალგანათლებული ინტელექტუალის, კობახიძის ბაგეებიდან. ერთი სიტყვით, პროტესტანტების „პრორუსებად“ წარმოჩენა წარუმატებელი იდეა იყო. იმ ღონისძიების ორგანიზატორებმა წინდაუხედავად არ გაითვალისწინეს NDI-ს სოციოლოგიური კვლევის შედეგები, რომლებიც ზუსტად წინა დღეს გამოცხადდა, სადაც ამერიკული ინსტიტუტიც კი იძულებულია აღიაროს, რომ გამოკითხულთა ნახევარი უარყოფითად აფასებს საბჭოთა კავშირის დაშლას, ანუ საქართველოს დაახლოებით ნახევარი ნოსტალგიას განიცდის რუსეთთან წარსული მეგობრობის მიმართ.

შეკითხვა: საიდან მოიტანეს ანგარიში საქართველო-2026-ის ავტორებმა, ასევე სხვა ზემოთ ჩამოთვლილმა ევროპელმა ბიუროკრატებმა და დიპლომატებმა საქართველოს მოსახლეობის 75%-იანი მაჩვენებელი, რომლებიც თითქოსდა მტკიცედ უჭერენ მხარს საქართველოს ევროკავშირში გაწევრიანებას?! იციან კი მათ, რომ ქართველი ხალხის უმრავლესობამ 2012 წელს ხმა „ქართულ ოცნებას“ სამი მიზეზის გამო მისცა: პირველი – იმედით, რომ ბოლო მოეღებოდა უმუშევრობას; მეორე – იმედით, რომ ქვეყანაში სამართლიანობა აღდგებოდა, და მესამე – იმედით, რომ აღდგებოდა დიპლომატიური და მეგობრული ურთიერთობები რუსეთის ფედერაციასთან?! მაგრამ რუსეთთან სავაჭრო-ეკონომიკური და სატრანსპორტო ურთიერთობების აღდგენაზე შორს, რისი გაკეთებაც ბიძინა ივანიშვილმა საქართველოს პრემიერ-მინისტრის პოსტზე ერთწლიანი მუშაობის განმავლობაში მოასწრო, საქმე არ წასულა — დანარჩენში „ქართულმა ოცნებამ“ უალტერნატივოდ გააგრძელა სააკაშვილის ევროატლანტიკური საგარეო პოლიტიკური კურსი. გარდა ამისა, ბიძინა ივანიშვილმა შექმნა ახალი სახელმწიფო თანამდებობა – საქართველოს პრემიერ-მინისტრის სპეციალური წარმომადგენელი რუსეთის ფედერაციასთან ურთიერთობების დარეგულირების საკითხებში (როგორც ჩანს, ბიძინა ივანიშვილი დღეს ფრთხილობს ასეთი სტრატეგიული მიმართულება ვინმე სხვას ანდოს – ვაითუ ისიც გააფუჭონ, რისი მიღწევაც უკვე მოხერხდა...).

დავუბრუნდეთ თემას, მაშ ასე: მას შემდეგ, რაც „ქართულმა ოცნებამ“ არ შეასრულა ევროკავშირის 2022 წლის 12 პირობა-პრიორიტეტი, რომლებიც ერთი წლის შემდეგ 9 დათქმამდე შემცირდა; როდესაც „უცხოური გავლენის გამჭვირვალობის შესახებ“ კანონის გარდა, ინიცირებული და მიღებული იქნა სამი კანონი – „ოჯახური ღირებულებებისა და არასრულწლოვანთა დაცვის შესახებ“ 2024 წელს, „უცხოელი აგენტების რეგისტრაციის შესახებ“ (ამერიკული FARA აქტის ანალოგი) 2025 წელს და ცვლილებები „გრანტების შესახებ“ კანონში 2026 წელს, ბრიუსელში მიხვდნენ, რომ საქართველო, მისი ამჟამინდელი ხელისუფლების წყალობით, წარმოადგენს „კერკეტ კაკალს“, როგორც, მაგალითად, თურქეთი, და არ აპირებს თავისი ეროვნული ინტერესების, სუვერენიტეტისა და ღირსების, მენტალიტეტისა და კულტურის იოტისოდენად გაწირვასაც კი ევროკავშირის წევრობის სანაცვლოდ!

2024 წლის პუბლიკაციაში „საქართველოს არჩევანი ცხრა დათქმისა და ათ მცნებას შორის მოუწევს“ დეტალურად ვხსნი – თუ რითაა გამოწვეული ევროკავშირის ინტერესი რუსთაველის სამშობლოს მიმართ. თუმცა, საქართველოში „დემოკრატიის დეგრადაციის“ შესახებ ორი ევროპული რეზოლუციის შემდეგ (ევროპარლამენტის 17 ივნისის რეზოლუცია, მიღებული 436 ხმით 145-ის წინააღმდეგ, და ევროსაბჭოს საპარლამენტო ასამბლეის 24 ივნისის რეზოლუცია, მიღებული 83 ხმით 5-ის წინააღმდეგ, 4 თავშეიკავა), ამჟამინდელი ანგარიში საქართველოს შესახებ „Georgia 2026 Report“ სრულიად მოსალოდნელი იყო და აქ შექსპირის ტრაგიკომედიის სტილში აურზაურის ატეხა არაფრის გამო ზედმეტია. პრემიერ-მინისტრ ირაკლი კობახიძეს არ შეუძლია არ ესმოდეს, რომ მომავალში ევროკავშირის ევროსაბჭოსგან გამიჯვნა, ასევე ინსინუაციები „ევროპული ბიუროკრატიისა“ და „ღრმა სახელმწიფოს“ შესახებ უადგილოა. ბრიუსელის მენეჯმენტის ქართველოფობია ჯერ კიდევ არ არის იმის საბაბი, რომ ეჭვქვეშ დადგეს ევროკავშირის მოქალაქეების მიერ ევროპარლამენტში არჩეული და ევროსაბჭოს საპარლამენტო ასამბლეაში ეროვნული პარლამენტებიდან დანიშნული დეპუტატების ლეგიტიმურობა, მიუხედავად იმისა, რომ ეს უკანასკნელნი ზემოაღნიშნულ დოკუმენტებში არ აღიარებენ „ქართული ოცნების“ ხელისუფლების ლეგიტიმურობას და მოიხსენიებენ მას, როგორც „დე-ფაქტო“; საქართველოს 2024 წლის საპარლამენტო არჩევნებს გაყალბებულად მიიჩნევენ, ხოლო საქართველოს ლეგიტიმურ სრულუფლებიან წარმომადგენლად „ნემსიყლაპია“ ზურაბიშვილს ასახელებენ.

იმ ილუზიების კვება, რომ ევროკავშირის დამოკიდებულება საქართველოს მიმართ უახლოეს პერსპექტივაში კარდინალურად შეიცვლება, არ ღირს — ზუსტად ისევე, როგორც „ქართულ ოცნებას“ არ უღირს „ვნებანი ევროკავშირზე“ გაჭიანურება. ევროკავშირისა და ევროსაბჭოს თვალთმაქცური არსის ლუსტრაცია, რა თქმა უნდა, მნიშვნელოვანია, მაგრამ საქართველოს მოქალაქეების ყურადღების ევროკავშირის „ღალატზე“ ზედმეტად მიჯაჭვა სარისკოა: ხედავს რა ქართული ხელისუფლების იმედგაცრუებას „ევროპული დემოკრატიული ღირებულებებით“, რომლებიც გუშინ ჯერ კიდევ ეტალონად საღდებოდა, ხალხმა შესაძლოა „ქართული ოცნებისგან“ მონანიება მოითხოვოს. ხოლო აღსარება, როდესაც ორ ფრონტზე ომობ — გარე და შიდა მტრებთან —ნებისმიერი ხელისუფლებისთვის უკუნაჩვენებია.

   არნო ხიდირბეგიშვილი,
ქართული საინფორმაციო-ანალიტიკური სააგენტოს „საქინფორმი“ გენერალური დირექტორი და მთავარი რედაქტორი, უსაფრთხოების, სტრატეგიული ანალიზისა და საინფორმაციო პოლიტიკის ცენტრის დირექტორი

2026 წლის 9 ნოემბერი
საქართველო, თბილისი

   კოლაჟი: ირაკლი კობახიძე მარკუს სტოუნის ტილოს ფონზე — „დონ ხუანის მიერ მოტყუებული კლაუდიო ჰეროს ღალატში ადანაშაულებს“ უილიამ შექსპირის კომედიიდან „აურზაური არაფრის გამო“ („Much Ado About Nothing“)